Gerçeküstü Edebiyatın En Hüzünlü Şarkısı: Günlerin Köpüğü ve Boris Vian

Bazı kitaplar vardır, bittiğinde sadece kapağını kapatmazsınız; içindeki o puslu havanın odanıza dolduğunu hissedersiniz. Boris Vian’ın "Günlerin Köpüğü" (L'Écume des Jours) tam da böyle bir eser. Zebercet Sahaf’ın tozlu rafları arasında, eski bir plağın cızırtısına eşlik edecek en güzel hikâyelerden biri belki de...

Vian bu romanı yazdığında takvimler 1946’yı gösteriyordu. Ancak aradan geçen onca yıla rağmen, kitabın o çocuksu ama bir o kadar da acımasız dünyası hâlâ taze. Hikâye; aşık olduğu kadının akciğerinde filizlenen bir nilüfer çiçeğiyle baş etmeye çalışan Colin’in, sevgiyle ve traji-komik bir gerçeküstücülükle örülü mücadelesini anlatıyor.

Neden Okumalıyız?

• Pianocktail’den Farelere: Roman, nesnelerin canlandığı, müziğin tadılabilir içkilere dönüştüğü (Pianocktail) ve evin duvarlarının üzüntüden daraldığı bir evren sunuyor. Vian, gerçekliği bükerek duyguları somutlaştırıyor.

• Aşkın ve Ölümün Melodisi: Kitap, saf bir aşkın nasıl yavaş yavaş bir hüzne, ardından da karanlık bir sona evrildiğini en şiirsel haliyle gözler önüne seriyor.

• Sistem Eleştirisi: Arka planda ise çalışmaya, bürokrasiye ve Jean-Paul Sartre üzerinden dönemin entelektüel çevrelerine (romandaki adıyla Jean-Sol Partre) ince ve zekice bir yergi gizli.

Zebercet Notu

"Günlerin Köpüğü", bir oturuşta okunacak kadar akıcı, ancak etkisinden haftalarca kurtulamayacağınız kadar derindir. Eğer bugünlerde hayatın hızı sizi yorduysa ve biraz "gerçeküstü bir sığınak" arıyorsanız, bu nilüfer kokulu roman tam size göre.

Raflarımızda bir yerlerde, belki de en alt sırada, sizin onu bulmanızı bekliyor olabilir. Geldiğinizde bir kahve eşliğinde Colin ve Chloé’nin o hüzünlü caz şarkısını konuşalım.

"Asıl önemli olan her şey için sadece iki şey var: Birincisi, her türlüsüyle aşk; ikincisi, New Orleans'ın ya da Duke Ellington'ın müziği. Geri kalan her şey yok olmalı, çünkü geri kalan her şey çirkin..."— Boris Vian